Eindelijk weer eens tijd voor een deeltje van Veeteren. Die vervolgens nauwelijks in het verhaal voorkomt want met verlof, druk bezig boekjes lezend in een antiquariaat. Maar Münster en Moreno blijken waardige vervangers die zich behalve met de misdaad bezig houden met de vraag leven, hoe doe je dat eigenlijk?
Zo halverwege het boek komt het besef dat ik al eens een verfilming van dit boek gezien heb maar gelukkig is daar niet veel van blijven hangen.
(Håkan Nesser - De zaak van Münster)
Als kind ben ik nooit voorgelezen uit Max en de Maximonsters van Maurice Sendak, vermoedelijk niet christelijk genoeg. En nu als vader heb ik het volgens mij ook nooit voorgelezen. Geen idee waarom niet. In ieder geval staat het niet in de kast.
En nu is dat verfilmd door Spike Jonze, en schreef Dave Eggers het scenario, en bewerkte dat vervolgens tot roman. Een roman voor alle leeftijden, maar wat mij betreft toch meer geschikt voor een wat jongere leeftijd dan de 39 jaar die ik tel. Aardig vermaak, en ik ben ook erg nieuwsgierig naar de film, maar lang niet zo indrukwekkend als Wat is de Wat.
(Dave Eggers - Max (en de Wild Things))
Bijna vijf jaar lang stond Extreem luid & ongelooflijk dichtbij ongelezen in de kast. Enerzijds was ik nieuwsgierig naar het boek, anderzijds was ik bang dat het een sentimenteel en/of patroistisch verhaal zou zijn. Uiteindelijk blijkt het geen van beide te wezen. Meer nog dan Laagland is Extreem luid & ongelooflijk dichtbij een nine-eleven roman. Oskar is zeven als hij zijn vader verliest bij de aanslag, en hoe verwerk je dat. Door het vertelperspectief, door de grafische grapjes, blijft het boek ontroeren zonder sentimenteel te zijn. Knap geschreven en met een hoofdpersoon dat mij nog lang bij blijft.
(Jonathan Safran Foer - Extreem luid & ongelooflijk dichtbij)
In juli 2007 deed ik ooit een mail interview met Jan van Mersbergen naar aanleiding van zijn toen nieuwste roman Morgen zijn we in Pamplona. Een gezamenlijke kennis stelde voor dat ik eens wat aandacht aan Jan van Mersbergen zou schenken, en ach waarom niet? Door het interview werd mijn interesse wel gewekt, maar tot lezen kwam het niet. Ondertussen heeft hij alweer een nieuw boek uit, Morgen begint het, en volgen we elkaar op twitter maar nog altijd las ik niets. Tot nu.
Zes stieren, twaalf hoorns en het geluid van vierentwintig hoeven die de keien teisteren.
Prachtig hoe van Mersbergen telkens weer weinig woorden nodig heeft om een beeld te schetsen en hoe hij met weinig woorden een spanning weet op te bouwen, en weet vast te houden. Grootse literatuur.
(Jan van Mersbergen - Morgen zijn we in Pamplona)
Toen ik laatst, eindelijk, het eerste seizoen van The Sopranos keek besefte ik nog niet dat die serie met enige regelmaat in de roman Schoonmaaktips van een huurmoordenaar genoemd zou worden. De huurmoordenaar uit de titel moet er maar weinig van hebben, het romantische beeld dat de serie over de maffia neerzet. Sowieso zijn die Talianen maar mietjes vergeleken bij de Kroatische maffia, aldus Tomislav Bokši, bijgenaamd Toxic: “Ik denk eerlijk gezegd dat de Talianen het een beetje verleerd zijn. Als er meer films over je worden gemaakt dan je mensen molt, ben je over je hoogtepunt heen.”
Toxic heeft er 67 gemold. Nummer 66 blijkt achteraf een FBI agent te zijn en op de vlucht neemt hij de identiteit aan van nummer 67, een Amerikaanse televisie evangelist die op weg is naar IJsland. In IJsland, een land zonder leger, zonder moorden en zonder vuurwapens, komt Toxic tot zichzelf.
Het boek begint sterk, in een stijl die doet denken aan Erlend Loe, maar doe mij uiteindelijk toch The Sopranos maar. Net iets meer spanning, net iets meer drama.
(Hallgrímur Helgason - Schoonmaaktips van een huurmoordenaar)
