Amoras 1: Suske

Leave a reply

AmorasSuske en Wiske en de Marvel Makeover, zo valt deze spin-off van Suske en Wiske nog het best te omschrijven. Op de cover staat enkel Willy Vandersteen genoemd, maar ik betwijfel of die zo gecharmeerd zou zijn geweest van de reeks Amoras. Suske en Wiske zijn van 13 jarige pubers veranderd in 17 jarige adolescenten. Er wordt gevloekt en gemoord en er is zelfs een blote tiet te zien.

Het scenario is van Marc Legendre, eerder als eerste, en tot nu toe enige, genomineerd voor zijn graphic novel Verder voor de Libris Literatuurprijs. De tekeningen zijn van Charel Cambré. Op beide is niet echt iets aan te merken, het verhaal zit goed in elkaar, de tekeningen doen je vergeten dat je een Suske en Wiske album zit te lezen. Het enige nadeel is het open einde. Na 20 minuten is het verhaal afgelopen en moet je tot de herfst wachten om verder te kunnen lezen. Het gehele verhaal zal 6 delen bevatten, voor het slot moet dus gewacht worden tot herfst 2015.

(Marc Legendre & Charel Cambré – Amoras 1: Suske)

The Prodigal Sun

Leave a reply

The Prodigal SunTwee boeken met exact dezelfde titel. Na The Prodigal Sun van Sean Williams en Shane Dix las ik ook The Prodigal Sun van Philip E. High, uit 1964. Meer dan de titel bleken beide boeken niet met elkaar gemeen te hebben.

The Prodigal Sun van High is typische jaren ’60 Science Fiction. Veel mannen en slechts een ondergeschikte vrouw. Buitenaardse wezens zijn per definitie slecht en moeten vernietigd worden. En wat ook opvalt: ondanks allerlei technische foefjes die toen nog niet bestonden, ook nu wordt weer de e-reader omschreven, is roken nog volstrekt normaal. Philip E. High maakt het helemaal bont want er wordt wat afgerookt in dit boek, om de paar bladzijde gaat er wel een sigaret in rook op, ook binnen, ook in overheidsgebouwen.

Gaynor ground out his half-smoked cigarette and flicked the tip off another almost in one movement.

Als de held halverwege het boek het totalitaire systeem ontvlucht is en opgenomen wordt bij de opstandelingen krijgt hij daar zelfs te horen dat als hij opgenomen wordt in hun gemeenschap hij wekelijks een basisvoorraad van 40 sigaretten krijgt. Meer moet hij zelf maar bijkopen.

In contrast daarmee is dan weer het new-age achtige einde van het boek, een nieuwe orde waarin man en vrouw gelijk zijn en elkaar aanvullen, de mensheid zijn hersenvermogen eindelijk ten volle zal kunnen benutten en mens en dier, en alien, op haast bijbelse wijzen zullen samen leven.

(Philip E. High – The Prodigal Sun)

The Prodigal Sun

1 Reply

The Prodigal SunLeuk hoor, die site van SF Gateway. Auteur van de maand, nieuw boek van de week, SF Meesterwerk van de week, wekelijkse lezerskeuze en dan nog met regelmaat een eigen tip. En het klinkt allemaal zo goed dat ik previews in iBooks blijf downloaden om al die titels te bewaren. Sommige springen er boven uit en daar begin ik meteen in. Zo werd de Evergence trilogie van Sean Williams en Shane Dix voor mensen die van Star Wars houden. Jaren geleden las ik Thrawn trilogie van Timothy Zahn, een trilogie die zich direct na Return of the Jedi afspeelt. Blijkbaar verkocht dat niet al te best want verdere vertalingen van Star Wars boeken bleef uit.

Evergence is geen Star Wars, maar na lezing van The Prodigal Sun (deel 1 van Evergence)begrijp ik waar de vergelijking vandaan komt. Captain Uri Kajic, half mens, half machine, om zo doende beter zijn sterrencruiser te kunnen bevelen, doet ergens denken aan Darth Vader. De heldin Morgan Roche is een variant op Princess Leia, the box (een kunstmatige intelligentie) een mix van C3PO en R2D2, en Vedden en Maii spelen de rol van Han Solo en Chewbacca. Telkens net even anders maar evengoed herkenbaar. Qua verhaal idem dito. De wijze van ontsnappen, je voordoen als ruimte afval, lijkt rechtstreeks uit Star Wars overgenomen te zijn.

En toch. Door Evergence af te doen als “slechts” een Star Wars kloon doe je de trilogie te kort. Sean Williams en Shane Dix hebben wel degelijk een eigen toon, en komen met originele elementen aanzetten. Dat twee Australische auteurs schrijven over een gevangenisplaneet, en hoe die vecht voor een autonomie, is een vette knipoog naar het Australië van vroeger toen dat een gevangeniskolonie was. En al lezende vergat ik Star Wars en raakte ik meer en meer in de greep van Evergence.

Uiteindelijk hebben Sean Williams en Shane Dix twee jaar na Evergence samen de Star Wars trilogie New Jedi Order geschreven, en heeft Williams solo daar nog drie Star Wars romans aan toegevoegd. May the force be with you.

(Sean Williams & Shane Dix – The Prodigal Sun)

Necromancer

Leave a reply

NecromancerHet tweede deel van The Childe Cycle speelt zich af voor voor Dorsai!. De mensheid bevind zich nog op aarde al worden er al wel pogingen ondernomen om andere planeten ze bezetten. Er is dus ook nog geen sprake van allerlei splinterculturen waar ook de Dorsai toe behoren. De aarde wordt bestuurd door een grote supercomputer die alles regelt: klimaat, handel, mensheid. The Guild is een organisatie die daar tegen in opstand komt, een organisatie die soms wat doet denken aan sektes in het algmeen, en Scientology in het bijzonder:

If I think you have promise after a while, you’ll be taken fully into the Guild on an apprenticeship basis. If that happens, you’ll be required to assign everything you own and all future personal income to the Guild.

Met onderliggende thema’s als mens versus machine, parapsychologie en evolutionaire veranderingen is dit een behoorlijk filosofische roman. Actie is dan ook ver te zoeken. Desondanks een hele sterke roman waarin Dickson zich een ware ziener toont: hij omschrijft (in 1962) zowel de e-reader, weliswaar met knopjes en nog zonder touchscreen, als de wrist communicator, Apple’s nog te verschijnen iWatch.

Now our world is at the present time firmly in the grip of a mechanical monster, whose head – if you want to call it that – is the World Engineer’s Complex. That monster is opposed to us and can keep all too good a tab on us through every purchase we make with our credit numbers, every time we use the public transportation or eat a meal or rent a place to live.

The Childe Cycle:
1 – Dorsai!

(Gordon R. Dickson – Necromancer)

The Rapparee

Leave a reply

The RappareeHoe twee schrijvers een zelfde uitgangspunt totaal anders benaderen. In Dorsai! bestaat het universum uit 14 werelden, allemaal bevolkt met mensen die oorspronkelijk van de aarde af kwamen. In The Rapparee bestaat het universum uit (minstens) 6 werelden, allemaal bevolkt met mensen die oorspronkelijk van de aarde af kwamen. Daar houdt de vergelijking op. Bij Gordon R. Dickson blijven mensen mensen, hoewel de diverse werelden zich allemaal in een specifieke richting hebben ontwikkeld. Sommige werelden maken technologie, andere zijn gericht op religie en Dorsai is de wereld van soldaten en huurlingen. Jack Vance benaderd het anders, bij hem hebben de aard van de planeet gevolgen voor hoe de mensen zich daar ontwikkeld hebben. Zo hebben de mensen op een giftige planeet zich ontwikkeld dat ze daar adem kunnen halen dankzij keelflappen en leven op de planeet met grote zwaartekracht gedrongen maar overgespierde wezens. En op weer een andere wereld hebben de bewoners ogen als schoteltjes, op steeltjes.

The Rapparee, ook bekend onder de titel The Five Gold Bands, is een vroege Jack Vance, uit 1950. Het is zeker niet zijn sterkste roman. Oorspronkelijk geschreven als feuilleton maar ook als je dit in afleveringen tot je genomen hebt moet er een moment geweest zijn waarop je als lezer dacht een aflevering gemist te hebben. En ook nu weer zijn het de oorspronkelijke aardbewoners die zich achtergesteld voelen ten opzichte van die andere rassen, en dat dient rechtgezet te worden. Tenslotte zijn aardbewoners wel het oerras.

(Jack Vance – The Rapparee)