Hoofdzonde drie betreft gulzigheid. Oscar Wao mag dan dik zijn, een boek over vraatzucht is Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao niet te noemen. Maar zonder die hoofdzonde zou ik dit boek niet snel gelezen hebben, en dat zou een zonde op zich zijn.

Afgaande op de quotes moet dit boek een literaire sensatie zijn geweest in 2007. Ik kan het mij niet heugen. Anderzijds zou dat wel volkomen terecht zijn geweest. Een familiegeschiedenis doorweven met de geschiedenis van de Dominicaanse republiek (en wanneer lees je daar nu wat over?), verluchtigd met allerlei verwijzingen naar Lord of the Rings, Dune, StarWars en andere fantasy en sciencefiction klassiekers. Goed boek, en het (her)lezen waard.

(Junot Díaz - Het korte maar wonderbare leven van Oscar Wao)

Secret window

De vijfde hoofdzonde is gemakzucht, het vijfde deel in de serie De zeven zonden van poemapockets is Secret window van Stephen King. Eigenlijk een verhalenbundel met twee verhalen daarin, eerder uitgegeven als Tweeduister. En die stond al in de kast, dus gemakzuchtig als ik ben heb ik die uit de kast getrokken.

Het eerste verhaal uit die bundel is De engelieren. Minstens een keer gelezen, en minstens twee keer de verfilming gezien. Gemakzuchtig als ik ben sla ik die deze keer over. Secret window heb ik echter nooit gelezen, nog gezien (verfilmd met Johnny Depp). In de uitgave uit 1990 heet het verhaal overigens nog Het geheime raam. Het is een vorm van gemakzucht waardoor uitgeverijen er voor kiezen om de titel van de verfilming als boektitel te nemen. De originele titel van Het geheime raam luidt trouwens Secret window, secret garden.

Al lezende besef ik dat er twee soorten Stephen King verhalen zijn. Verhalen waar de werkelijkheid verdraaid is, zoals bijvoorbeeld De engelieren en The mist, en verhalen die de psyche van de mens verkennen, Het meisje dat hield van Tom Gordon, Lisey’s verhaal en het nu gelezen Secret window. Die eerste categorie bevalt mij duidelijk beter.

Secret window is een Jekyll en Hyde variant, het verband met gemakzucht als vijfde hoofdzonde wat mij betreft te ver gezocht. Of misschien was die keuze er ook wel een van gemakzucht, wie zal het zeggen?

(Stephen King - Secret window)

Vorig jaar was een de thema’s in de forum challenge de zeven hoofdzonden, dit jaar brengt poemapockets een serie van zeven spannende boeken op de markt onder de titel De zeven zonden. Jeroen stuurde een open brief en dat bood kennelijk inspiratie.

Als kennismaking is de novelle De kleur van het duister van de Franse shock auteur Franck Thilliez voor slechts €2,50 te koop. Een novelle handelend over wraak, de eerste zonde.

Een goed verhaal, een mooie, duistere sfeertekening. En naar het schijnt niet zo bloederig als de rest van zijn werk.

(Franck Thilliez - De kleur van het duister)

De oversteek

Weer een trilogie. En dan is het eerste deel ook nog eens een duizend pagina’s dik. Schrijven is schrappen, is mijn eerste gedachte. Sterrenslagquotes uit recensies van Libelle, Nu.nl en Aktueel maken mijn argwaan dat dit wel eens een gehypet boek kan zijn nog wat groter.

Gelukkig klopt die ene quote van Stephen King, “Lees dit boek en je vergeet de wereld om je heen.”, ook. Niet verwonderlijk trouwens, die quote van Stephen King. De eerste 335 bladzijden zouden in het vroegere werk van King niet misstaan hebben en doen sterk denken aan het begin van De beproeving, gemixt met Ogen van vuur.

Het vervolg van het boek, dat zo’n honderd jaar later afspeelt, roept weer herinneringen op aan de post-apocalyptische verhalen I am legend van Richard Matheson en De weg van Cormac McCarthy.

Al met al heb ik mij geen moment verveeld met De oversteek van Justin Cronin. Hij schetst een geloofwaardige wereld, met voldoende interessante personages en ruim voldoende actie. Ondanks de bijna duizend pagina’s is het boek nauwelijks te dik te noemen. Hooguit is er het risico dat hij teveel kruit verschoten heeft in dit eerste deel, en dat de volgende twee delen toch tegen gaan vallen. Dat ga ik meemaken als in 2012 het vervolg The Twelve uitkomt.

(Justin Cronin - De oversteek)

De gebeurtenissen stevenen af op een verbluffend spannende apotheose, en laten de lezer snakkend naar adem achter.

Zo staat het op de achterflap. Ik ben vooral geïrriteerd na het lezen van het tweede deel van 1q84. Voor vijftig euro krijg je twee/derde boek, van ruim achthonderd bladzijden, met niks geen verbluffend spannende apotheose. En dan maar hopen dat het derde deel wel tot een verbluffend spannende apotheose leidt. En eigenlijk heb ik helemaal geen zin meer om nog eens vijfentwintig euro neer te tellen, en nog eens vierhonderd bladzijden vol slap esoterisch geleuter en herhalingen door te worstelen.

(Haruki Murakami - 1q84 - Deel 2)