Ergens in 1997 kocht ik Bruiloft aan zee van Abdelkader Benali. Ik begon met lezen, was niet geboeid, pakte een ander boek. Later dat jaar pakte ik het nog eens, las nog een paar bladzijden, maar uiteindelijk belande het boek in de kast.

Iemand vertelde dat Bruiloft aan zee veel overeenkomsten heeft met Blauwe maandagen, van Arnon Grunberg. En dat leek mij nu een goede reden om het boek weer eens uit de kast te halen. Ik begon opnieuw.

Het begin is sterk, vreemd eigenlijk dat ik nooit verder gekomen was dan blz 48. Halverwege zakt het boek wat in, het gepingpong door de tijd maakt dat ik het overzicht soms kwijt raak. Het einde maakt echter alles goed. Onverwacht en grappig.

Abdelkader Benali is geen Arnon Grunberg, Bruiloft aan zee geen Blauwe maandagen. Beide boeken zijn het debuut van jonge schrijvers, en in beide boeken komen hoeren voor. (en misschien geldt dat ook voor een taxichauffeur, maar daarvoor moet ik toch Blauwe maandagen herlezen om dat met zekerheid te kunnen stellen) Maar daarmee is elke overeenkomst toch wel benoemd.

(Abdelkader Benali – Bruiloft aan zee)