De witte leeuwin

Afgelopen zomer las ik Het graf. Vervolgens ook nog Dwaalsporen (I started, on a friend’s recommendation, with Sidetracked, in which a serial killer scalps his victims. I would also suggest it as the one to start with. *), Moordenaar zonder gezicht, Honden van Riga en De witte leeuwin. Maar halverwege het laatste boek bleef ik hangen. Misschien waren 4 romans en een kort verhaal van één en dezelfde schrijver, met één en dezelfde hoofdpersoon in een tijdsbestek van 2 maanden iets teveel van het goede.
Afgelopen week las ik De witte leeuwin alsnog uit. Het is spannend tot en met de laatste bladzijde, ook al weet je voordat je aan het boek begint al hoe het afloopt. (De voorbereiding op een aanslag op Nelson Mandela in 1991)
Het is niet het sterkste deel uit de serie, daarvoor wordt er toch net iets teveel gerekt. Na de laatste bladzijde gelezen te hebben pakt ik echter toch alweer het volgende deel op. Want hoewel de boeken los van elkaar te lezen zijn, in willekeurige volgorde, zit er toch ook een vorm van cliffhanger in elk deel. Wordt vervolgt…

(Henning Mankell – De witte leeuwin)