Wie ooit een fantasy roman heeft gelezen, heeft ze allemaal gelezen. Of beter: wie Lord of the Rings heeft gelezen (of gezien), heeft alle fantasy romans gelezen. Lord of the Rings is de moeder aller fantasy romans, het sjabloon waar alle andere fantasy romans aan voldoen. Zo ook Klauw van de Zilverhavik, deel 1 van Het conclaaf der schaduwen van Raymond E. Feist.
Elk fantasy verhaal heeft zijn een jongeling (Frodo) als held, vaak van eenvoudige afkomst (Hobbits), die een taak te volbrengen heeft waar hij in eerste instantie niet geschikt voor is (de ene ring vernietigen). Gelukkig is er ook altijd iemand om de held bij te staan met raad en daad (Gandalf). De held bezoekt voor het eerst een stad (Rivendell) en kijkt zijn ogen uit. En er is altijd een grote veldslag (Helmsdeep). Vrouwen spelen in het gunstigste geval een kleine bijrol (Arwen), maar zijn meestal slechts aanwezig als lustobject (dat laatste is een toevoeging van de overige fantasy schrijvers).
In Klauw van de Zilverhavik heet de held Klauw, de enige overlevende van een kleine gemeenschap jagers uit de bergen, en zijn taak is het wreken van zijn volk. Hij krijgt hulp van Robert d’Leys, en later ook andere leden van het conclaaf der schaduwen. Hij bezoekt de stad Latagore (citaat: “Klauw keek zijn ogen uit.”). En zoals gezegd: een veldslag. Helmsdeep is dit keer de nederzetting Queala. (ook typisch fantasie: tongbrekende namen) De weinige vrouwen die ook met naam in het boek voorkomen belanden in het bed van Klauw.
Niet alleen is Klauw van de Zilverhavik deel 1 van Het conclaaf der schaduwen, maar ook nog eens deel 20 van de reeks De oorlog van de grote scheuring. Het boek is prima zelfstandig te lezen, simpel geschreven maar spannend en met leuke actie. Voor degene die ooit Magiër, het debuut van Feist en veruit zijn sterkste boek, gelezen hebben een feest van herkenning. Klauw bezoekt het magiërseiland en ontmoet Puc (de frodo van Magiër zeg maar). Het enige minpuntje is dat je nog 2 delen moet lezen om te weten hoe het verhaal, ook al is het boek een afgerond geheel, écht afloopt.
(Raymond E. Feist – Klauw van de Zilverhavik)
