Soms lees je een boek en ben je er stil van. Blijft het nog dagen nasudderen in je hoofd.
Ik las Hemelstof van Gie Bogaert. Zo’n boek dus.
Verhalen. Allen op ingenieuze wijze in en met elkaar verweven. Over de liefde, over verlies. En over de kracht van verhalen. Bogaert geldt als Geheimtip voor literaire fijnproevers. Het werk van Bogaert leeft bij de gratie van de spanning tussen tegengestelden, ontsnapt aan classificatie, blijft geheimzinnig – is dat niet de kracht van de literatuur?’ (Vrij Nederland – 20 maart 2004) Beter kan ik het zelf niet zeggen.
Nogmaals dank P.
(Gie Bogaert – Hemelstof)
