‘Iedereen doet voortdurend zijn zegje.’ – Gerrit Komrij
Ik las je boekje Gouden woorden Gerrit, en op een gegeven moment schrijf je zelf wat er mis is met het boekje. ‘Iedereen doet voortdurend zijn zegje.’ Ook jij zelf Gerrit. Regelmatig dacht ik “waar maak je je druk om?” Je woont, zoals je Bart Jan Spruyt laat weten (blz. 118), tweeduizend kilometer verderop ‘tussen beschaafde mensen’. Waarom maak je je dan druk om een paar pubers die zich treinterroristen noemen? Vind je de uitspraak van zo’n puber (‘Ik heb niks tegen conducteurs. Maar ze moeten niet meteen naar mijn kaartje vragen.’) nu echt de moeite van een stukje waard? Ik kan mij er niet echt druk om maken, en ik woon nog wel om de hoek.
Wiens idee was het eigenlijk om een stapel krantencolumns als boekje uit te geven? Ik verdenk je uitgever ervan, zeker gezien de ondertitel. De jongste vaderlandse geschiedenis. Dat woordje geschiedenis is er zeker aan toegevoegd om aansluiting te vinden bij de afgelopen boekenweek? Het gebrek aan data maakt het echter een matig naslag werkje. Bovendien is veel van de inhoud van weinig waarde op de langere termijn. Jamai, Paul Smeets, Judith Wolf, Albert van der Vliet, ze zijn nu al vergeten. Stuk voor stuk geen types die te vergelijken zijn met een Bonifatius, een Willem van Oranje of een Willem Drees.
Dat al wil nog niet zeggen dat je stukjes slecht zijn. Een paar stukjes zetten wel degelijk aan het denken. Je stukje naar aanleiding van de Gouden woorden van Pieter Hofstra (blz. 136)bijvoorbeeld, wederom actueel na de dwaze vader van afgelopen week:
Er is een nieuwe klassenstrijd in de maak. Vroeger ging het om de fabrikant en de arbeider. Om de clerus en de leek. Om de adel en de horige. Om rijk en arm. Nu zal het gaan tussen het beveiligde en het onbeveiligde deel. Tussen de heren die hun huid kunnen laten redden en de sukkels op wie hoofd het vrijelijk bommen mag regenen.
We zullen de opkomst meemaken van een sterke derde klasse. De klasse van de beschermers zelf, de lijfwachten en fouilleringsbeambten. De wereld wordt een driepartijenstelsel, met de beveiligingsindustrie als derde partij. Het aanzien van politie en militairen zal reusachtig stijgen. In feite zijn oorlog, razzia en pakkans nu al geen vieze woorden meer.
De spijker op de kop. Zulk soort overpeinzingen lees ik graag. Maar dus liever niet meer in een boekje. En eigenlijk is ook het NRC, waar je je stukjes in publiceert, geen optie. Het mooiste zou zijn als je gaat webloggen Gerrit. Op goudenwoorden.nl bijvoorbeeld. Internet is voor jou geen vreemd gebied. In Gouden woorden surf je vrolijk naar de homepage van Teun A. van Dijk om te kijken of hij nog steeds over je beweerd dat jij Mohammed Rasoel bent, en in het vorige boek dat ik van je las gebruik je het woord google als werkwoord. Webloggen mag dus geen enkel probleem zijn. En webloggers doen voortdurend hun zegje, in de waan van de dag. Het wordt één groot feest der herkenning voor je.
(Gerrit Komrij – Gouden woorden)