Het hele verhaal draait om wat er aan het einde gebeurde, en als dat einde nu niet in me zat, had ik niet aan dit boek kunnen beginnen. Hetzelfde geldt voor de twee boeken die hieraan voorafgaan: Broze stad en Schimmen. Alledrie de verhalen zijn eigenlijk een en hetzelfde verhaal, maar elk behelst een ander stadium in mijn bewustzijn van waar het om draait.
Zo eindigt De gesloten kamer, het derde deel van De New York trilogie. Heel mooi dat een schrijver zijn eigen werk samenvat: ‘Alledrie de verhalen zijn eigenlijk een en hetzelfde verhaal.‘ En niet alleen de drie verhalen die samen De New York trilogie vormen. Eigenlijk is al het werk van Paul Auster hetzelfde verhaal. Toeval, identiteit, een rood aantekenschrift, baseball, een schrijver als hoofdpersoon, een overleden kind, de stad New York, het zijn stuk voor stuk elementen die in vrijwel ieder verhaal van Auster voorkomen. Een tweetal stukjes kwam zelfs letterlijk vaker voor in het werk van Auster. De twee Readers Digets-achtige stukjes, over de skiër die zijn overleden vader op een berg vindt en de Russische schrijver die zijn boek oprookt, duiken later op in de film Smoke, waarvoor Auster het script schreef.
Variaties op een thema, zoals componisten dat dan weer noemen. Zolang dat goed gebeurd is er niets aan de hand.
Tags: Auster. Paul
Leest nu:
No comments
Comments feed for this article