Het gebeurt niet vaak dat ik meerdere boeken van één auteur achter elkaar lees. Nooit eigenlijk. Maar ik lees nu alweer de 4de roman van Jan Wolkers in korte tijd. Tel daarbij op een dagboek, een essay en het boekenweekgeschenk. En ik keek twee verfilmingen.
Het gebeurt mij vaker dat ik door een boekenweekgeschenk meer van een schrijver ga lezen, meestal ook omdat er tegelijkertijd een stroom goedkope heruitgaven verschijnt.
De omslag ontwerpen van Wolkers vriend Jan Vermeulen zijn losgelaten, en daarvoor in de plaats is er gekozen voor fragmenten van Wolkers schilderwerk. Op de achterflap een auteursportret in zijn atelier. Terug naar Oegstgeest en Turks Fruit zijn bij Meulenhoff verschenen (die daar overigens geen melding van maken op hun site), Brandende Liefde bij De Bezige Bij (daar wel héél summier een melding, het lijkt wel een verplicht nummer). Verrassend ook dat de uitgave van Brandende Liefde pas de 6de druk is sinds 1981. (ter vergelijking: van Turks Fruit verscheen de 46ste druk, van Terug naar Oegstgeest de 36ste)
In een interview las ik dat het boekenweekgeschenk veel gemeen heeft met dagboek ’74 en dat het mede daarom nu uitgegeven is. Bij lezing van het dagboek is het mij niet opgevallen. Zomerhitte wil ik dus nogmaals lezen. Momenteel lees ik De Doodshoofdvlinder (eerste druk, die wel met omslag van Jan Vermeulen, zie ook de link). In de kast staan nog de romans De Perzik van Onsterfelijkheid en De Onverbiddelijke Tijd. Op mijn wishlist heb ik nog staan De Junival en De Walgvogel, daarvoor maar eens online veilingen af gaan struinen. En Theo van Gogh verfilmde in 1987 Terug naar Oegstgeest, die wil ik eigenlijk ook nog wel zien.
