Het boekenweekgeschenk van 2004. Bij lezing vorig jaar was het mijn kennismaking met het werk van Thomas Rosenboom, en aangezien het beviel kocht ik vervolgens Publieke werken en De nieuwe man. Publieke werken was een ramp, de eerste 150 bladzijden boeit het, daarna ging het onvermogen van de hoofdpersonen om hun leven richting te geven irriteren. Aan De nieuwe man ben ik vervolgens maar niet begonnen.
Bij herlezing van Spitzen valt nu op dat hoofdpersoon Han Bijman (“het enige dichterlijke aan hem was het rijm in zijn naam.”) ook aan dat euvel lijdt. Vijfenveertig en nog altijd maagd (in Publieke werken waren de personages ook al zo seksloos) wordt hij verleidt tot een few-nightstand. Zelf denkt hij de liefde van zijn leven gevonden te hebben en door zijn dromerige gedrag eindigt hij ook nog eens in het bed van zijn bovenbuurvrouw.
Wat Spitzen dan wel weer te pruimen maakt ten opzichte van Publieke werken is de lengte van het verhaal, lang genoeg om te boeien, niet zo lang dat het gaat irriteren. Een mooi afgerond, kort en krachtig, verhaal kortom. Wat mij betreft een van de betere boekenweekgeschenken. Misschien toch maar eens De nieuwe man uit de kast pakken.

Eén ding nog: feit is dat schrijvers een opdracht krijgen van de CPNB om een geschenk te schrijven ( Arthur Japin schrijft op verzoek van de Stichting CPNB het Boekenweekgeschenk 2006 ). Voor een boek dat zich afspeelt in het hier-en-nu en geschreven in 2004 in opdracht van, is het zacht gezegd vreemd dat er in het boek nog gesproken wordt over de gulden (Hij had haar verteld dat het om tweehonderd gulden ging; zij had die onmiddellijk teruggegeven. blz 53).
Zou Rosenboom de boel belazerd hebben en met een oud verhaal op de proppen gekomen zijn?

(Thomas Rosenboom – Spitzen)