Je wilt weten hoe het verder gaat, dus lees je verder. Het tweede boek van Het conclaaf der schaduwen speelt zich 2 jaar na de gebeurtenissen in Klauw van de Zilverhavik af. Om meer te weten te komen over de magiër Laso Varen treedt Klauw/Claudius in opdracht van het Conclaaf in dienst van zijn aartsvijand Kaspar, hertog van Olasko.
Mijn eerdere vergelijking met Lord of the Rings wordt mij niet door iedereen in dank afgenomen (“Vergelijk jij even appels met peren”, “Kerel, die vergelijking gaat nergens over”), maar toch. Een heerser onder invloed van een magiër, waar hebben we dat eerder gezien? Juliana en Greet Hofmans, tsaar Nicolaas II en Raspoetin maar meer nog Grima Wormtongue en koning Theoden.
Natuurlijk zijn er ook verschillen. Na te zijn verraden wordt Claudius verbannen naar een soort van Alcatraz, alwaar ze ook nog eens zijn rechterarm afhakken. Zoiets overkwam Anakin Skywalker ook al. (gek genoeg verliest Anakin zijn arm door de acteur die in LotR Saruman speelt, hmm)
Maar met een beetje magie groeit dat er weer aan, er volgt een ontsnapping, er wordt weer een kasteel bestormd, de tovenaar wordt gedood en de Hertog met magische hulp verbannen naar de andere kant van de wereld. En ze leefde nog lang en gelukkig.
Toch, ondanks die kritiek, is het een alleraardigst boek. Een vlot lezend verhaal met voldoende spanning. Dat ik in achtenveertig uur bijna 300 bladzijden lees zegt genoeg.

(Raymond E. Feist – Koning der Vossen)