Als je dan het voorstel doet om de titel van een boek te gebruiken als domeinnaam is het misschien ook aardig om dat boek eens te lezen. Aldus las ik Cellojaren van, toen nog, J. Bernlef.
Negentien korte verhalen staan er in het boek, en zoals in elke verhalenbundel staan er betere en mindere verhalen in. Veel verhalen zijn typische Bernlef verhalen, verhalen waarin het noorden een rol speelt, of het geheugen, mist of herfst. En vaak een combinatie van dat alles. Veel verhalen ook over schilders.
De cello zelf komt ook nog even langs, uiteraard in de cellosuites:
Ik herinner mij pianosonates van Haydn, die hij altijd opzette als het buiten regende en de cellosuites van Bach gespeeld door Pablo Casals. Hij hield van de grommende aanzetten van Casals strijkstok, die ik nu juist afbreuk vond doen aan de muziek. Net iemand die steeds zijn keel schraapt terwijl hij een mooi gedicht aan het voorlezen is.
Achteraf moet ik het wel met Robert Anker eens zijn: “Over nadagen, beste flap, in de gewone betekenis van het woord, gaat deze bundel echter niet, wel over de melancholie die als een cellotoon door het leven klinkt”.
(Bernlef – Cellojaren)
