Mijn leven was gaan lijken op een dorp aan zee, geen onaardig dorp, maar ik had iedere straattegel bestudeerd en elke duin ontelbare keren beklommen. Natuurlijk had ik dat dorp zelf gecreëerd, maar dat maakte de wens het te verlaten niet minder relevant.
[Arnon Grunberg, Fantoompijn, blz. 112]
