Ik ben geen snelle lezer. Begin juli begon ik in Tristan da Cunha van Raoul Schrott, ik ben ondertussen al op bladzijde 271. Het schiet niet erg op.
Aan het verhaal ligt het niet echt, nogal taai geschreven maar boeiend genoeg om door te lezen. Het probleem zit vooral in dikte van het boek. 720 bladzijden dik kwaliteitspapier, 65 millimeter van kaft tot kaft.
Tijdens de vakantie heb ik veel gelezen, en een boek over een eiland is leuk leesvoer tijdens een vakantie op een eiland, maar ja, te dik en te zwaar voor in de rugzak. Tristan da Cunha bleef thuis, bij de katten.
Thuis lees ik graag op het toilet maar dit boek is te dik en te zwaar om lekker mee op de pot te zitten. Een ander dagelijks leesmoment is in bed, voor het slapen gaan. Maar ook voor in bed is het boek te dik om lekker te liggen of te zitten. De enige plek waar het boek lekker leest is aan tafel, maar dat is weer geen favoriete leesplek.
Om de dagelijkse leesmomenten dan toch te vullen las ik het een na het andere boek. Met gevolg dat Tristan da Cunha dan weer bleef liggen. Afgelopen maandag besloot ik dat nu eerst dit boek uit moet voor ik iets nieuws uit de kast pak. Ik ben ondertussen zo’n 30 bladzijden verder…
