Boeken waarin muziek een rol speelt hebben bij mij altijd een streepje voor.

Zomerhuis, later van de Duitse schrijfster Judith Hermann begint met een motto uit een liedje van Tom Waits. In de negen daarop volgende verhalen klinkt met regelmaat muziek. Harry Belafonte in Orkaan (something farewell), Tom Waits in Sonja, Ween met “Buenos Tardes, Amigos” in Balivrouw, Wohltemperiertes Klavier van Bach door Glenn Gould in Hunter-Tompson-muziek, en meer Ween, meer Bach, David Bowie en Trans AM in het titelverhaal. Kortom, zo’n boek waarbij je een booknote interview zou willen lezen zoals Largehearted Boy die regelmatig plaatst.

Maar het is niet alleen de muziek die het een prettige leeservaring maakt, het zijn bovenal de verhalen. Grote-steden-verhalen, mensen-van-nu-verhalen. Geen moment heb je het idee het trucje van de schrijver nu wel te kennen, elk verhaal is weer verrassend anders. Het doet dan ook verlangen naar de tweede bundel verhalen die zij schreef, Niets dan geesten.

(Judith Hermann – Zomerhuis, later)