Het is puur toeval dat ik enkel de oneven delen van de serie Bekroond Europa lees. Zo las ik deel zes (Het bezoek van de lijfarts van Per Olov Enquist) vorig jaar al eens, en hoewel dat een boek is dat zeker nog eens wil lezen, niet nu.

Deel zeven is Een vrouw van Péter Esterházy. Bekroond met de Kossuth Prijs in 1996.

Zevenennegentig keer Een vrouw in honderdvierentachtig bladzijden. Er is een vrouw, die mij liefheeft. Er is een vrouw, die mij haat. Er is een vrouw, die ik haat of zoiets. Er is een vrouw, die mij liefheeft, die dol is op mij. Er is een vrouw, die mij haat, die ik liefheb. Er is een vrouw. Laten we ophouden met dat ze-houdt-van-me-ze-haat-me-gedoe. Zomaar wat beginzinnen van enkele stukjes. En zo begint elk stukje.

Een vrouw wordt gepresenteerd als roman. Maar ik kan geen verhaal ontdekken. Gaat dit over één man met zevenennegentig vrouwen? Over één vrouw en de verschillende rollen die zij voor zevenennegentig mannen speelt? Over zevenennegentig mannen en zevenennegentig vrouwen? Of enkele mannen en enkele vrouwen? Is er een hoofdpersoon? Ik kan het niet ontdekken.

En dan is er seks. Regelmatig vliegen de kut, de flamoes, de lul, de kloten en het neuken (in allerlei standjes en vormen) je om de oren. Zonder dat het iets toevoegt.

En wat doet Jan Boezeroen (Brabantse zanger die in 1970 de cult klassieker De Fles zong) in een Hongaarse roman?

(Péter Esterházy – Een vrouw)