Nicolaas Matsier. Met zo’n voornaam moet je ook haast wel een boekje schrijven waarin je de Sint verdedigt tegen de oprukkende kerstman. Was Sinterklaas maar een gracht verscheen in 1995 en lag al die jaren ongelezen in de kast.
Het boekje bevat een viertal stukjes die in 1992 in het NRC zijn verschenen, een vierweekse veldtocht tegen het vergeten en het verwaarlozen van Sinterklaas, aangevuld met een tweetal stukjes uit 1995 en een nawoord. En niet te vergeten enkele illustraties uit een boek van Jan Schenkman.
Matsier haalt wat herinneringen op aan de Sint vieringen uit zijn jeugd, moppert wat op de kerstman (dat Duits-Amerikaans-Engelse misbaksel, de kraak- en smaakloze Kerstman… …die roodgroene lul, Santa Claus… …dat geestloze wezen met dat walgelijke geinponem), stipt enkele Sint Nicolaas literatuurboeken aan en komt met enkele verklaringen voor de aftocht van Sinterklaas.
Het is ook wel aardig als je zo’n boekje na tien leest. In 1995 schreef Matsier:

Maar haalt Sinterklaas de volgende eeuw nog wel? Ik word heen en weer geslingerd tussen twee uitersten. Diep in mijn hart ben ik er namelijk al bijna van overtuigd: we hebben het gehad met Sinterklaas. ‘t Is vechten tegen de bierkaai. Nog eens tien, vijftien jaar en het feest is weg.

In 2005 blijkt het allemaal wel mee te vallen. Uit onderzoek blijkt dat de populariteit al tien jaar op gelijk niveau is gebleven en de Sintinkopen zorgden afgelopen zaterdag wederom voor een nieuw record aan pinbetalingen. Vooralsnog weet de Sint zich prima te verkopen.

(Nicolaas Matsier – Was Sinterklaas maar een gracht)