Aan het ene boek beleef je meer plezier dan aan het andere. Ik ben weg van Jean Echenoz is zo’n boek dat ik met bovengemiddeld plezier gelezen heb. (het derde boek in de serie Bekroond Europa dat mij verraste, na Amsterdam en Zomerhuis, later) Dat dit weer zo’n boek is waarvan de flaptekst niet overeen komt met de inhoud doet er dit keer niet toe, het vergroot het leesplezier alleen maar.

Het boek begint en eindigt met hetzelfde zinnetje, “Ik ben weg”, tevens de titel van het boek. Tussen die twee zinnen wordt er een hoop heen en weer gereisd, in auto’s, vliegtuigen, ambulances en een ijsbreker, door Parijs, half Frankrijk, de noordpool en het Spaanse San Sebastián. Neem daarbij onverwachte thriller accenten (denk aan de New York trilogie van Paul Auster), een niet geheel objectieve verteller (persoonlijk begin ik een beetje genoeg te krijgen van die Baumgartner. Zijn leven van alledag is eentonig. Behalve wonen in een hotel, regelmatig telefoneren en dingen bezoeken die hij toevallig tegenkomt, doet hij niet veel. Er zit te weinig in.) en prettige humor, en je hebt een prijzenswaardig boek.

(Jean Echenoz – Ik ben weg)