Onderstaand verhaal van de Poolse schrijver Sławomir Mrożek is afkomstig uit de bundel Angst overwint alles, en geeft wat mij betreft perfect weer wat we kunnen verwachten van de bureaucratische rompslomp die het nieuwe zorgstelsel teweeg brengt. En ook: zorgverzekeraars verdringen de wasmiddelfabrikanten qua irriterende reclames.

Het verwijderen van mijn blindedarm bleek onafwendbaar. Ik vulde de benodigde formulieren in en werd op een wachtlijst geplaatst. Twee jaren vlogen voorbij; ik was aan de beurt en daar lag ik in het ziekenhuis.
De operatie was bijzonder geslaagd. De leidinggevende arts zelf feliciteerde me met het resultaat.
‘Het was een mooie ingreep, mevrouw,’ zei hij.
Ik wees hem erop dat ik tot het mannelijk geslacht behoorde. Hij zocht even iets op in zijn papieren.
‘Dat was u, meneer, voor de operatie. U bent per abuis naar de experimentele afdeling gestuurd, op dit moment bent u een vrouw. Geslachtsverandering is een pionierstak binnen de chirurgie, maar we boeken voortreffelijke resultaten, waarvan u, mevrouw, meneer… het bewijs bent.’
‘En hoe zit het met mijn blindedarm?’
‘Zou u die niet liever willen behouden?’
‘Nee. En ook wens ik niet langer een vrouw te blijven, wilt u onmiddellijk dit misverstand uit de wereld helpen.’
‘U bent, meneer, mevrouw… een moeilijke patiënt. Maar goed. Wat heeft u het liefst: eerst uw mannelijkheid of eerst het aanhangsel?’
‘Wat het snelst gaat.’
‘Mag ik u dan verzoeken tweemaal de formulieren in te vullen.’
De tijd verstreek snel en de volgende operatie was al even geslaagd als de vorige. De nieuwe nier werkte uitstekend, alleen had ik er nu drie: twee van mijzelf en een getransplanteerde. Als gevolg van een fout in de programmering van de computer was ik naar de verkeerde operatiezaal gebracht. Zo gauw ik weer bij mijn positieven was vulde ik de formulieren met betrekking tot de nieren in, die vervolgens bij de eerder ingediende werden gevoegd.
Ik was al geen jong meisje meer, toen ik bericht kreeg dat er plaats was in het ziekenhuis en dat het mijn beurt was voor een nieroperatie. Het ging slechts om de verwijdering van één ervan, maar ik belande als pasgeborene op de kraamafdeling. Er was een fout gemaakt in de centrale administratie van de gezondheidszorg, maar mijn ouders hadden niet geprotesteerd. Ik was een reeds grootgebracht kind en de onkosten in verband met mijn opleiding kwamen te vervallen, dus wilde ze mij wel erkennen als hun kind. Wat mij betreft, ik had inmiddels genoeg van het invullen van formulieren en stemde in mijn lot.
De relatie met mijn ouders is opperbest. De enige ongerustheid die ik hun bezorg is mijn blindedarm die mij nog steeds parten speelt. Ze proberen me nu geplaatst te krijgen in een ziekenhuis voor een blindedarmoperatie. Dat komt goed uit, want ik heb het vermoeden dat ze liever een jongetje hadden gehad dan een meisje.