26 januari waren we in het ziekenhuis voor een echo, stuitligging en kijken wat daar aan te doen. Voor die tijd gingen we nog even de boekwinkel in en kocht ik Zaterdag van Ian McEwan. In het ziekenhuis lees ik meteen een flink stuk weg, het spreekuur liep een half uur uit. En toen bleek die stuitligging ook nog eens opgelost te zijn.
Een paar dagen later was zij er, en kwam er van lezen even niets meer. Vervolgens las ik er een paar van Mulisch, die kortere hoofdstukken schrijft en daardoor gemakkelijker weg te leggen is.
En misschien zijn het al deze dingen die maakten dat het lezen van wat volgens de kritieken McEwans beste is nogal een teleurstellende ervaring werd. Amsterdam was een aangenaam boek, verrassend goed zelfs. Zaterdag heeft ook zijn momenten, het bezoek van Henry Perowne aan zijn dementerende moeder is schitterend beschreven, maar wat ontbreekt is een verhaal. Nou ja, er is wel een verhaal, maar dat beslaat hooguit een bladzijde of dertig, veertig. De overige kleine 300 bladzijden is vulling. Man wordt wakker, man ziet vliegtuig in nood, man heeft sex, man gaat sporten, man doet boodschappen, man gaat douchen, man kookt, man werkt, man gaat weer slapen.

‘De sterkste McEwan tot nu toe, en een boek dat je nog lang niet uit hebt als de laatste pagina is omgeslagen.’
Het Parool

Ik ben blij dat het uit is.

(Ian McEwan – Zaterdag)