Op zolder bleek ik nog een boek te hebben liggen van van der Heijden. De sandwich als grote lijster.
Een autobiografisch verhaal waarin de schrijver de herinnering van een jeugdliefde en een jeugdvriend samenvoegt. Na lezing blijkt veel autobiografisch te zijn, ook een Tandeloze tijd en een Homo duplex. Misschien kun je ook wel niet niet autobiografisch schrijven.

Het meisje begon zich vriendelijk te veronschuldigen. Ze had het over een operatie “die al geweest was” en een die “nog komen moest”. Ze had een ongelukkige voet. Ze liep mank. Geen kreupele kunnen ontmoeten zonder over voeten te praten: ook hier weer.
[De sandwich, grote lijster 9205, blz 80]

Ik kwam ter wereld met kapotte voetjes, dat is waar, maar ze raakte pas kort voor de geboorte gewond. Op de vierde november 1973 werd door een fee met een mondkapje voor, geen goede en geen kwade, beschikt dat ik voor de rest van mijn leven zou moeten proberen de dans met logge voeten te ontspringen.
[De Movo tapes, 4de druk, blz 275]

Zo’n grote lijster leest trouwens rampzalig, het boek staat bol van de druk- en zetfouten.

(A.F.Th. van der Heijden – De sandwich)