Leolo draagt een lange zijden jas. Hij ziet eruit alsof hij net wakker is, maar hij lacht breed wanneer hij me ziet. ‘Ça waka, mijn vriend? Alles kits?’
‘Ça waka,’ zeg ik.
‘Hoe is het met de anderen? Hoe is het met die gek van een Diop? Jullie hebben zeker een hoop plezier samen? Ik dacht het wel. Ik dacht het wel. Met Diop kun je lachen. Ik kan je verhalen vertellen over die kerel. Hahaha!’
‘Het gaat goed met Diop.’
‘En Youssoutje zeker nog steeds een ouwe, zure vrijgezel? Nooit getrouwd, nooit genoten? O, o, o, die kerel is vergeten wat het is om te lachen. Serieus. Altijd werken. Nooit een lolletje. Soms zou je hem willen vastpakken en kietelen zodat hij wel moet lachen.’ Leolo giert het uit. ‘Een mooi stel bij elkaar in dat huis! Een mooi stel, zeg ik je! Maar vertel eens, Wembley, wat kan Leolo voor je doen? Wat kom je hier zo vroeg in de ochtend vragen?’
Ik kijk naar de grond, ik zie nu pas dat hij blootsvoets is. ‘Mijn geld is op.’
Leolo trekt zijn portefeuille en wil me geld geven. Ik schud mijn hoofd.
‘Wat wil je dan?’
‘Ik wil geen geld van je. Je hebt genoeg voor me gedaan. Ik wil het verdienen. Kun je…’ Hij laat me niet uitpraten. Ik spreek niet snel genoeg, maar ik vind het moeilijk te zeggen wat ik moet zeggen. Ik heb het niet graag over geld.
‘Ja. Ja. Ja. Het antwoord is ja. Natuurlijk kan Leolo een baan voor je regelen. Wil je een baan?’
Ik haal mijn schouders op. Het is niet waarvoor ik gekomen ben, maar ik wil best werken. Ik ben sterk en ik heb alle tijd.
