Vrijdag 14 juli:
Een vriendin vraagt waarom ik niet vertrek. Ik heb geen antwoord. Ik heb mezelf beloofd hier tot september te blijven. Het is een belofte die ik heb gemaakt en die wil ik houden. Arabisch leren en een boek schrijven. Is een belofte me zoveel waard? Ik zou ook naar Damascus kunnen gaan om in het Nederlands instituut te verblijven, een paar dagen, een week totdat het zicht op de situatie beter is. Dan zegt de man van de vriendin: dit zal niet langer dan een weekend duren. Ik kom op adem. Ik wil hier blijven. Vraag me niet waarom. Om iets uit te kunnen leggen aan mezelf, omdat weggaan nu, terwijl mijn vrienden hier samenkomen en plannen proberen te maken en niet weggaan dat ook doen. Ik zal later aan mezelf kunnen uitleggen waarom ik bleef. De interviewster van de Nederlandse radio vroeg me gisteravond of ik een schuilkelder heb. Ik begreep niet zo goed wat ze bedoelde, maar als ik vannacht naar bed ga, zal ik even een schuilkelder maken. Een schuilkelder in mijn hoofd. Meer zit er niet voor me in.
Maandag 17 juli:
Ik hoor dat het Nederlandse konvooi op weg naar Syrië oponthoud heeft. Misschien moet ik iemand bellen, maar nu even niet. De vrijwillige evacuatie is in volle gang, en ik zit om de een of andere reden niet in die bus. Gisteren kreeg ik een tekstbericht van een goede vriend: waarom bleef ik daar? En ik dacht meteen: een smoes, verzin een smoes. Een leugentje om de bestwil. En ik schreef: Ik denk dat ik een taak heb als intellectueel om hier verslag van te doen. Onder deze omstandigheden observeren en helder nadenken is een triomf voor de intellectueel. Hier zijn we toch voor gemaakt? Ik verzond het bericht. Wat een stomme smoes. Moet je niet om jezelf lachen, Abdel. Een paar weken terug zat je nog te schreeuwen toen Khalid Bouhlahrouz zijn voet in een Portugese bovenbeen plantte. Maar plotseling voelde ik dat de smoes werkte. De smoes had magie. Ik liep over straat als intellectueel die observeerde, kijk mij eens!
Lees verder.
