Het zal eind 2003 zijn geweest dat ik De asielzoeker van Arnon Grunberg las. Ik vond het nogal tegenvallen, toen. Maar goed, zo’n boek krijgt de AKO literatuurprijs 2004 (“Ik ben echt heel blij en zal dit moment in een taxi in Bolivia niet snel vergeten“), en vorig jaar werd er zelfs een succesvol toneelstuk van gemaakt, zo succesvol dat het stuk nog eens gespeeld gaat worden het aankomende seizoen. Misschien heb ik het verkeerd gelezen, toen?
Ook De asielzoeker is nu in de AKO literatuurprijs reeks verschenen, reden om het boek nu nog eens te lezen. En wederom kom ik tot de conclusie dat ik dit Grunbergs minste roman vind. De eerste twee hoofdstukken zijn goed, eigenlijk had het daarbij moeten blijven, dan zou het een perfect kort verhaal geweest zijn. Dan volgen er nog negen hoofdstukken die wel aardig zijn en een aanvulling vormen op de eerste twee. Had Grunberg het daarbij gelaten dan was misschien een “wel aardige” roman geweest. Maar nog is het niet gedaan. Er volgen nóg drie hoofdstukken en eigenlijk is het een wonder dat het daarbij gebleven is. Wat ontbreekt is de humor en de filosofie waardoor Grunbergs andere romans wel de moeite waard zijn.
Ik blijf me verwonderen over het feit dat dit boek bekroond werd, en De Joodse Messias niet. Ook als je het bijgevoegde jury rapport, dit keer weer wel een echt jury rapport, leest. Van de andere vijf genomineerde las ik slechts Buiten is het maandag van Bernlef, maar dat is absoluut een beter boek. Maar ook Bernlef won al eens eerder met Publiek geheim.
Over de uitgave: De asielzoeker is het negende deel in de AKO literatuurprijs reeks. Eerder las ik deel een, Het grote verlangen van Marcel Möring. Dit keer geen storend aantal zetfouten.
(Arnon Grunberg – De asielzoeker)
