Om te zien hoe lang Baantjer al op de automatische piloot schrijft las ik een oudere titel, deel elf De Cock en de stervende wandelaar uit 1973. De oudste Baantjer die ik hier in de kast heb staan. (overigens staan er maar een stuk of tien in de kast, het merendeel met nummers in de vijftig)

Het zijn de kleine details waaraan je merkt dat dit een ouder boek is, bedragen in guldens, vrouwen dragen nog een onderjurk en een rapport wordt nog met de typemachine geschreven.

Maar hoe zit het met het sjabloon waarin het plot is gevat?

Geen Den Koninghe die de dood constateert, geen “er uit De Cock!” van Buitendam, geen wachtcommandant Jan Kuster, geen hulp van Keizer en Prins als tegen het einde de verdachte gearresteerd dient te worden, geen afsluitend gesprek onder genot van een drankje bij De Cock thuis. Stijlkenmerken die blijkbaar nog ontwikkeld moesten worden in 1973.

Wel is De Cock ook in 1973 al een oude grijze en wijze rechercheur en is Vledder zijn jonge en enigszins domme assistent. In dik dertig jaar is De Cock dus niets ouder geworden en Vledder niets wijzer.

Misschien is deel elf toevallig een uitzondering in de reeks, dat kan ook.

(Baantjer – De Cock en de stervende wandelaar [11] )