De Vlaamse Baantjer wordt Pieter Aspe (in Nederland) wel genoemd. Omdat hij ook veel boeken verkoopt, omdat hij er ook twee per jaar schrijft, en vast ook omdat er door een commerciële zender een televisie serie naar de boeken is gemaakt. Ik begon dan ook te lezen met de verwachting een soort van Baantjer te krijgen, of desnoods een Boks. Maar al gauw had ik door dat Aspe een ander soort boeken schrijft. Ik vind een vergelijking met de Rebus reeks van Ian Rankin meer op zijn plek. Het niveau ligt bij Aspe toch net even hoger dan bij Baantjer.
In Blauw bloed blijkt een zelfmoord moord te zijn, een tweede dode volgt en voor je het weet is inspecteur van Inn bezig een moordcomplot op de Belgische koning te voorkomen terwijl ook zijn eigen vriendin ontvoerd is.
Het familiedrama nam steeds groteskere vormen aan. Het leek wel of Shakespeare uit de dood was opgestaan en om den brode een moderne intrige had verzonnen, iets als Macbeth maar dan met minder woorden.
Een mooie samenvatting door Aspe op zo’n twee derde van het boek, hoewel de vergelijking tussen Shakespeare en Aspe mij wat ver gaat. Wat niet wegneemt dat er van Aspe nog wel vaker een boek gelezen gaat worden.
(Pieter Aspe – Blauw bloed)
