Zodra ik het stukje van iamzero las wist ik dat ik dit boek ook moest lezen. Al was het maar omdat Het verzuim van de dood van José Saramago hetzelfde onderwerp heeft als Maaierstijd van Terry Pratchett, de stakende dood.
Het viel nog niet mee. Het verhaal, relaas zoals de alwetende verteller het met regelmaat noemt, kent aanvankelijk geen hoofdpersoon en is geschreven in ellenlange zinnen en even lange alinea’s. En Saramago beloofd dan wel op de achterkant: “Deze roman zal menige schaterlach aan de lezer ontlokken“, ook dat viel tegen.
Het thema “de dood staakt, en de problemen stapelen zich op” blijkt slechts de helft van het boek te beslaan, na een brief aan de directeur van de nationale televisie zender gaat de dood weer aan de slag, met het verschil dat mensen voortaan een week van tevoren een brief krijgen, om orde op zaken te kunnen stellen. Eén zo’n brief komt merkwaardigerwijs telkens weer bij de dood terug, de beoogde ontvanger blijft leven. Uiteindelijk blijkt het dan toch weer om de eeuwige liefde te draaien, liefde overwint alles, in dit geval zelfs de dood.
Naast deze twee verhalen zit er nog een derde laag, de betekenis van woorden, door het boek heen, ingegeven door het motto van Wittgenstein voorin het boek. Ook dit keer dus teveel, ook dit keer had het met minder beter kunnen zijn. Wederom doodzonde.
(José Saramago – Het verzuim van de dood)
