Na de Beiroet oorlog volgens Benali en Fisk kon Het zijn net mensen – beelden uit het midden-oosten van Joris Luyendijk niet langer ongelezen blijven. Echt nieuwe dingen las ik niet, eerder een bevestiging van wat ik al wist of vermoede. Maar Luyendijk weet het goed en boeiend te brengen, minder drammerig dan bijvoorbeeld Michael Moore of William Blum.

Het meest verbazingwekkend zijn eigenlijk nog de quotes op de achterflap van het boek:

‘Ontnuchterend boek over de journalistieke zeden.’ de Volkskrant

Nu was Luyendijk (onder andere) correspondent van diezelfde krant, en geeft hij een goede opsomming van wat er mis is de geschreven media. Diezelfde media neemt dus kennis van dit boek en doet daar vervolgens helemaal niks mee. Want waar opende de Volkskrant gisterenochtend mee? Campagne 2006: oneliners gaan boven inhoud. Hello everybody!

Een alternatief zie ik ook niet, maar media zouden opener kunnen zijn over de beperkingen waarmee ze te maken hebben bij hun werk. Hopelijk draagt dit boek aan die openheid bij, vanuit het klassieke idee dat de wereld beter wordt naarmate we er meer van snappen- zelfs als dat neerkomt op beter snappen wat we allemaal niet kunnen snappen.

Dat geldt niet alleen voor het midden-oosten vraagstuk maar dus ook voor een dicht bij huis gelegen onderwerp als tweede kamerverkiezingen.

‘Voor journalisten een fonkelende must, voor de tv-kijker, radioluisteraar en krantenlezer evenzeer.’ Elsevier

(Joris Luyendijk – Het zijn net mensen)