Het conclaaf der schaduwen (1, 2, 3) van Raymond E. Feist was redelijk, maar ook redelijk eenvoudig. Magiër was acht jaar geleden ooit het eerste fantasy boek dat ik las en alles wat ik daarna van Feist las vond ik er een slap aftreksel van. Maar het enthousiasme van een kenner op De boeken van de slangenoorlog deden mij besluiten om toch in ieder geval het eerste deel van deze reeks te lezen.

En inderdaad, De schaduw van een duistere koningin is het beste boek van Feist sinds Magiër. Een vrij compact afgerond verhaal waar weliswaar een groter verhaal doorheen schemert maar wat desondanks als zelfstandig verhaal te lezen is. Een paar keer wordt er verwezen naar gebeurtenissen die zich zo’n 25 jaar eerder hebben afgespeeld in Prins van den bloede en Boekanier des konings. Die twee staan wel bij mij in de kast, maar las ik niet eerder. In ieder geval heb ik weer zodanig de smaak te pakken dat het nog moeilijk kiezen was: eerst de voorgeschiedenis lezen in de twee zojuist genoemde delen, of verder gaan met de slangenoorlog in De macht van een koopmansprins. Ik heb besloten verder te gaan met die laatste. Wordt vervolgd.

(Raymond E. Feist – De schaduw van een duistere koningin)