Een literaire variant op een Greatest Hits album, inclusief een verrassende bonustrack. Zo presenteert Joost Zwagerman de verzameling artikelen, essays, portretten en interviews onder de naam Perfect day. Maar als je het boek dan vergelijkt met een Greatest Hits album, dan één van een eendagsvlieg met een enkele hit en als bonustrack een remix waar je vraagtekens bij mag zetten.
Veel van de artikelen schreef Zwagerman naar aanleiding van het verschijnen van een biografie van betreffende artiest, en vaak vult Zwagerman zijn artikel door flink en veelvuldig te citeren uit zo’n biografie. En als hij dan van een artiest meerdere artikelen schrijft, Madonna bijvoorbeeld, en hij dus meerdere biografieën leest en beschrijft, blijkt dat Zwagerman wel heel erg weinig te melden heeft. Tot veel meer dan herhalen van een vorig artikel komt hij dan niet. In krant of tijdschrift valt dit niet zo snel op, maar bij bundeling des te meer.
Ook de interviews zijn nauwelijks de moeite waard om te lezen. Enerzijds de vorm: tekstfragmenten van betreffende artiest en anderen voorleggen en de geïnterviewde daar op laten reageren levert niet de meest openhartige gesprekken op. Anderzijds de geïnterviewde: Barry Hay en Huub van der Lubbe die vertellen hoe respectievelijk de Golden Earing en De Dijk zijn ontstaan is een al zo vaak verteld verhaal dat dat niks nieuws brengt.
De bonustrack dan. The 2006 remix (let op het woordje ‘the’) van Gimmick!. Niet de gehele roman, maar fragmenten. Althans, dat vermoed ik. Zwagerman heeft de liedjes vervangen voor hedendaagse niemendalletjes, enkele mobiele telefoons toegevoegd, er wordt wat film gedownload en enkele semi hippe dvdtjes bekeken. Het wordt er niet beter op. Of slechter. Eigenlijk alleen te beoordelen als je het origineel goed kent.
Wat is dan wel de moeite waard? In slechts 4 stukken toont Zwagerman iets eigens, zet hij aan tot denken of maakt hij nieuwsgierig naar een boek. Horror vacuï en de tophit over de muzieksmaak van Patrick Bateman uit American Psycho van Bret Easton Ellis, Veertig jaar Golden Earing waarin Zwagerman herinneringen ophaalt aan het album Live uit 1977 (en die had ik zelf ook dus mooi herkenbaar), Door Abba tot Mozart over de muzieksmaak van de hoofdfiguur uit Alain de Bottton‘s boek De biograaf en hoe anders dat boek zou zijn als het 20 jaar later geschreven zou zijn (en komt daar dan de inspiratie voor de remix vandaan?), en tot slot Tussen High Fidelity en popfundamentalisme over de roman High Fidelity van Nick Hornby en de vele herkenbare scènes uit dat boek op weblogs en forums.
17 bladzijden de moeite waard van de 350, zo’n Greatest Hits album waarbij je denkt “och ja, die man heeft echt maar één klein bescheiden hitje gehad”.
(Joost Zwagerman – Perfect day)