Had ik recent nog klachten over het gebrek aan sciencefiction en dat het allemaal fantasy is tegenwoordig, lees ik een fantasyroman die zich prima kan meten met de betere maatschappij kritische sciencefiction. Elantris van Brandon Sanderson is een verhaal over religie en politieke machtsstrijd, en zet genoeg aan het denken zoals goeie sciencefiction dat doet. Daarbij is het ook nog eens een keer geen standaard fantasyroman. Een stand-alone boek, een bijzonderheid op zich in het genre, geen “jongeling op queeste” en genoeg zeer verrassende plotwendingen maken dit inderdaad ‘De beste fantasyroman in vele jaren’ zoals dat voor op het boek vermeld staat.

Elantris is de stad waar mensen ooit als halfgoden leefden, tot zij tien jaar geleden hun krachten verloren. Nu is de stad verlaten, op de als beesten levende krankzinnig geworden halfgoden na. Buiten de muren van Elantris hebben de kooplieden de macht gegrepen en van het land een oligarchie gemaakt. Vanuit het oosten dreigt de daar heersende krijgszuchtige Derethi religie de wereld te overheersen…

Het verhaal wordt vanuit drie verschillende perspectieven verteld: Raoden, ooit kroonprins maar nu verdoemd levend in Elantris en vastbesloten de oude glorie te herstellen, Sarene, naar het land Arelon gekomen om met Raoden te trouwen maar nu die dood is vastbesloten om de Derethi te weerstaan en van Arelon een monarchie te maken, en de gyorn Hrathen, een hoge Derethi priester die vastbesloten is het heidense Arelon tot Derethi te bekeren.

Aanvankelijk had ik nogal moeite met de soms onuitspreekbare namen en het gebruik van de magische Aons, maar hoe meer het boek vorderde des te duidelijker de betekenis van alles werd en bleek hoe goed het verhaal in elkaar zit. Elantris is nog het best te vergelijken met Het lied van ijs en vuur van George R.R. Martin, hoewel Elantris minder op actie gericht is en meer op karakterontwikkeling en drama. Al met al een pracht debuut.

Dit boek las ik in het kader van de Ezzulia Members Choice.

(Brandon Sanderson – Elantris)