Na de negende sessie haakte ik af bij de cynische psychiater. Het werd er niet beter op en te vaak had ik het déjà vu gevoel. Dat ik nu toch weer op de sofa belande heeft te maken met werk. De expositie Les Grandes Aventures d’Achmed in KunstEyssen. Achmed met zijn rode DIRK tas. En in de week dat ik druk bezig was met het aansluiten van lampen om de foto’s van Achmed te kunnen belichten zag ik de vijftiende sessie in de winkel liggen. Voorop een burka-babe met rode DIRK tas. Dat maakt nieuwsgierig.
Maar het valt toch weer tegen. Weer die grap met een gespreksgroep rondom het WK voetbal, weer aan de bar de dames het hof maken en de kous op je kop krijgen, weer een paar cabaretiers overhoop schieten. De handvol burka-babes, zoals de dreigende zwarte gestaltes achterop het boek omschreven worden, zijn echter wel de moeite waard en geven op fraaie wijze commentaar op de huidige samenleving. Wat mij betreft schopt Peter de Wit de kleine kale psychiater de isoleercel in en verschijnt er in plaats van een zestiende sessie een volledig burka-babes album.
(Peter de Wit – Sigmund: vijftiende sessie)
