Van Henning Mankell las ik al een aantal Wallander thrillers. Naast thrillers schrijft hij ook romans die zich meestal in Afrika afspelen, Mankell woont daar ook een deel van het jaar. Ik heb niet zoveel met Afrika dus liet ik de boeken altijd links liggen hoewel ik nieuwsgierig was naar de literaire kwaliteiten van Mankell. Maar nu is er Diepte, een psychologische roman die zich afspeelt tegen de achtergrond van de eerste wereldoorlog. De beste dieptemeter van Zweden moet aan het begin van de eerste wereldoorlog metingen aan de Zweedse kust verrichten om zo een veiligere route voor schepen te vinden. Tijdens deze opdracht ontmoet hij op een rotseiland een vrouw die zijn leven op zijn kop zet.
Een echt slecht boek is het niet, daarvoor schrijft Mankell te goed, alleen is de hoofdpersoon een zodanig akelige man dat elke lust tot lezen je vergaat. Het is een continue stroom zelfbeklag, laaghartige agressie tegen onschuldigen, liegen en bedriegen, bespioneren en vervalsen. De uiteindelijke, onvermijdelijke val van de dieptemeter is echter ook niet bevredigend. Blijft er over een boek met mooie beschrijvingen van de omgeving terwijl er vaag een echo van de grote oorlog doorklinkt.
De eerste kennismaking met het literaire werk van Mankell valt dus tegen. De Afrika boeken kan ik zonder problemen laten voor wat ze zijn en mij richten op de Wallanderreeks.
Bij dit boek schreef ik een leeservaring voor het Ezzulia forum.
(Henning Mankell – Diepte)
