Een perfect gekozen cover. Want daardoor is Schitterend blauw van Martin Bril een boekje dat opvalt, de nieuwsgierigheid wekt, opgepakt wil worden, gekocht en gelezen wil worden.

Een bundeling columns vergelijk ik graag met een doos bonbons. Niet meer dan een stuk of vier, vijf per dag nuttigen. Teveel achter elkaar gaat tegenstaan, dan smaakt het alleen nog naar chocolade met een meer of minder geslaagde vulling. Bij écht teveel wordt je zelfs misselijk. Van een bundeling columns zal je niet zo snel misselijk worden, maar teveel is teveel. En met tegenzin een boek lezen is nooit goed. Dus niet meer dan vier, vijf columns per dag lezen. Schitterend blauw is een luxueus doosje, maar de inhoud is een beetje tegenvallend: enkele luxe bonbons, maar toch ook veel ordinaire chocolade flikken.

Reisverhalen staat er als ondertitel. In de eerste helft maakt hij dat enigszins waar, enigszins want Bril is geen Carolijn Visser of Frank van Rijn, Bril komt vaak niet verder dan Schiphol en mijmert dan een beetje. Niettemin mooi.
De tweede helft is een samenraapsel van columns waarvan sommigen (Oase, When I get home) net zo goed in Een plek onder de zon (muziek verhalen) hadden kunnen verschijnen, anderen (Noorderplantsoen, Overtoom) in het nog te verschijnen Haagse bluf (politieke verhalen) en weer anderen (Havelterbrug , Langelille) in Het verdwenen kruispunt (platteland verhalen).

En dan, ineens, een prachtig monument voor de vermoorde Suzanne Wisman. Ontroerend mooi geschreven.

Een luxe doos ordinaire chocolade flikken, met af en toe een bijzondere bonbon.

(Martin Bril – Schitterend blauw)