Wanneer je als auteur aan een onderwerp begint, waarvan vele fantasylezers een vastomlijnde voorstelling hebben, loop je al snel het gevaar dat je niet aan de verwachtingen beantwoordt of de lezer maar geeft wat hij verlangt.
Aldus Markus Heitz in het woord van dank aan het einde van zijn roman De dwergen. Wat mij betreft heeft hij gekozen voor “de lezer geven wat hij verlangt”, alleen, ik verlang wat anders. Nu is De dwergen teveel naar mijn smaak een kopie van Lord of the rings geworden, de fantasystandaard zoals die door J.R.R. Tolkien ooit is neergezet. Goed, het perspectief is anders (lager, hahaha) maar van mij had het meer mogen afwijken.
Geen halflingen dit keer maar onderaardlingen, dwergen dus in plaats van hobbits. Dwergen die uiteraard niets van elfen moeten hebben. Sauron en Saruman zijn deze keer samengevoegd in de kwaadaardige magus Nôd’onn de Tweeslachtige, de ringgeesten zijn dit keer alfen (tot het duister bekeerde elfen) rijdend op tot het kwaad bekeerde eenhoorns genaamd nachtmerries (wel een originele benaming trouwens), de dwerg Bislipur speelt de rol van Grima Wormtongue en dat maakt van Gandogar een Theoden, de gnoom Swerd tenslotte heeft nog het meest weg van Gollum. En uiteraard is er aan het einde een veldslag waarbij mensen, magiërs, elfen en dwergen voor het eerst sinds heugenis samen het kwaad bestrijden, en overwinnen.
Toch zitten er ook wel verrassende kanten aan het boek. Ik had verwacht dat de magus Lot-Ionan de Gandalf zou zijn van dit boek, hij werd dan wel versteend door Nôd’onn, maar hé, dwergen zijn een meester in bewerken van steen. De rol van Gandalf werd echter gespeeld door de maga Andôkai de Onbesuisde die de godin van het evenwicht aanbidt en zodoende kan putten uit zowel witte als zwarte magie. En dan is er nog de Ongeëvenaarde Rodario, toneelspeler, die met zijn spel een aantal keer de vijand op listige wijze weet te verslaan. Zijn rol in Lord of the rings? Die van regisseur Peter Jackson!
Een allerminst origineel boek dus. De vaart van het verhaal maakt echter een hoop goed, evenals de humor. Met name de dwergentweeling Boïndil Dubbelkling en Boëndal Piekhand zorgen voor menige glimlach tijdens het lezen.
(Markus Heitz – De dwergen)
