Dat is toch mijn favoriete type thriller: politieman van vlees en bloed, geen type “onverwoestbare superheld”, puzzelt naar de oplossing van een misdaad, en de lezer puzzelt mee. Denk aan Wallander, aan Morse, aan Rebus.

Het debuut Schone kunsten van Corine Hartman heeft ook zo’n menselijke speurder in de vorm van inspecteur Nelleke de Winter. Midden veertig, gescheiden en nu samenwonend met vriend en zijn drie puberdochters. Dat levert herkenbare situaties op als een eeuwig lege chocopastapot en het per definitie niet uit bed kunnen komen ‘s ochtends omdat je als avondmens steevast laat gaat slapen.
Bovendien is de Winter, en dat zegt vast ook wat over de schrijfster, een verwoed lezer. Tijdens de case in Schone kunsten probeert ze tijd te maken voor De tweeling van Tessa de Loo, en als ze langs de boekwinkel loopt wordt vermeld welke thrillerschrijvers ze graag leest (Elisabeth George, Sue Grafton, Henning Mankell). Het voegt misschien niet veel toe aan het verhaal, maar ik vind het leuk om te lezen.

Maar dit soort boeken staat of valt met de gepleegde misdaad en het gepuzzel naar de oplossing. Het zijn wel heel veel verhaallijnen die de schrijfster uitzet. Een moord in een galerie in Lichtenvoorde, een zaak in Utrecht, en later nog een in Doetichem, een vrijgelaten pedofiel met wraakneigingen, het verleden van de speurder met scheiding, verdwenen kind en adoptie ouders, een nukkige chef, teamleden van wie de een twijfelt of hij niet liever naar de rock academie gaat en de ander eerst een kunstwerk jat en even later ook nog gaat scheiden. Wonder boven wonder weet Corine Hartman de belangrijkste verhaallijnen op overtuigende wijze aan elkaar te knopen. Het feit dat het de eersteling is zal er de oorzaak van zijn dat er wat, weinig ter zaken doende, eindjes open blijven. Niet erg, de eerste Wallander was ook niet perfect.

(Corine Hartman – Schone kunsten)