Dat is toch mijn favoriete type thriller: politieman van vlees en bloed, geen type “onverwoestbare superheld”, puzzelt naar de oplossing van een misdaad, en de lezer puzzelt mee. Denk aan Wallander, aan Morse, aan Rebus.
Tijdens het lezen van Zondeval dwaalden mijn gedachten regelmatig af naar Het schervengericht. Dat lag niet aan de inhoud of de schrijfstijl van Peter Robinson, hoewel dat laatste er toch wel iets mee te maken heeft. Robinson is nogal een muziekliefhebber, en de songtitels vliegen om je oren. Bij The Hurdy gurdy Man van Donovan of And Your bird Can Sing van The Beatles moet ik direct weer denken aan Maddox en Woodehouse, zoals ik daar ook aan moest denken toen inspecteur Banks op zijn reis naar Canada Tess of the d’Urbervilles van Thomas Hardy meenam, in 1979 verfilmd door Roman Polanksi na zijn vertek uit Amerika. In Het schervengericht wordt gesproken over Cyn of the windmills, hoofdrolspeelster Nastassja Kinski moet het doen met de naam Stassja.
Ondanks die afdwalingen, het bewijst nog maar eens hoe goed Het schervengericht is, is Zondeval een prima kennismaking met de serie rond inspecteur Alan Banks. Dat het het vierde deel in een serie van, ondertussen, zestien boeken is, viel niet te merken. Prima plot waarin de klassenverschillen in Engeland de oorzaak van moord blijken, met zijlijntjes naar huiselijk geweld en extreme religieuze beleving. Gek toch, dat het 18 jaar moet duren voor zoiets vertaald wordt.
(Peter Robinson - Zondeval)
Tags: Robinson. Peter
Leest nu:
No comments
Comments feed for this article