En ja, daar klinkt Nick Hornby weer: Please, please: put it down. You’ll never finish it. Start something else. De broers Karamazov van Dostojevski dus maar aan de kant gelegd. Tot bladzijde 468 ben ik gekomen, evengoed een heel eind. Gedeeltelijk heeft dat met de dikte van het boek te maken (hoewel een zwak excuus, Het schervengericht was ook zo’n pil en bij dat boek had ik er geen moment last van), maar bovenal heb ik het idee dat het Dostojevski aan een eindredacteur heeft ontbroken. Met 300, 400 bladzijden minder was het een heel wat beter boek geweest. Dan was die wel uitgelezen ook.
(Fjodor Dostojevski – De broers Karamazov)
