Wat een goed boek, dit Op reis in het scriptorium van Paul Auster. Dat is niet iedereen met mij eens, het Parool sprak bijvoorbeeld over “vermoeiend intertekstueel genavelstaar”, en het weblog Uitdragerij, die mij ooit op het spoor van Auster zette, weet er ook niet zo goed raad mee, “wat wil Paul Auster ermee?”.

Vermaken in de eerste plaats, is mijn gedachte. En vermaken doet het. Sterker nog, vooral de eerste vijftig bladzijde had ik zoiets van “wat gebeurd hier?”. Langzaam maar zeker komt er dan wat duidelijkheid, en blijkt de schrijver een fascinerend spel te spelen met zijn schrijversschap en door hem geschapen karakters. Daarvoor moet je toch op zijn minst de New York Trilogie gelezen hebben, dat wel.

(Paul Auster – Op reis in het scriptorium)