Een deel van zijn werk werd geïnspireerd door werk van een andere Nobelprijswinnaar: De schone slaapsters van Yasunari Kawabata.
‘Het is het enige boek dat ik ooit heb gelezen waar ik jaloers op was. Ik las het en zei:”Waarom heb ik dat niet bedacht?”‘
Een fragment uit één van de interviews met Gabriel García Márquez in Ik was al beroemd voordat iemand me kende. Toen ik het boek tegenkwam in de winkel hoefde ik niet lang te aarzelen.
Vervolgens heeft Gabriel García Márquez dat boek alsnog min of meer zelf bedacht want Herinnering aan mijn droeve hoeren heeft een gelijke thematiek als De schone slaapsters van Yasunari Kawabata. Oude mannen, jonge vrouwen, de dood en erotiek.
Het is een wonderlijk verhaal dat Kawabata vertelt. Een oude man, 67 nog maar, die af en toe naar een huis gaat waar een naakt slapend meisje ligt. Iedere keer een ander. De meisjes zijn gedrogeerd, voor de man liggen ook slaappillen klaar. Seks vind er niet plaats. Wel herinnert de man zich door de meisjes allerlei andere vrouwen: zijn moeder, zijn dochter, een geisha, een avontuurtje.
Het is een fascinerende wereld die Kawabata schetst.
(Yasunari Kawabata – De schone slaapsters)
