Ter vergelijking van De schone slaapsters herlas ik Herinnering aan mijn droeve hoeren. Gabriel García Márquez heeft de eerste zin van De schone slaapsters als moto mee gegeven. Gek genoeg in verleden tijd.
Bij Yasunari Kawabata is de oude man 67, “Ik ben nog niet oud genoeg om aan een handje geleid te worden.”, bij García Márquez is de man 90, “De leeftijd is niet de leeftijd die je hebt, maar die je voelt.” De hoofdpersoon bij García Márquez is bovendien journalist, net als García Márquez zelf en Kawabata. Ook hier een oude man, een slapend meisje, herinneringen aan de vrouwen in zijn leven, zijn moeder, zijn bruid waar hij nooit mee zou trouwen, en de 514 vrouwen met wie hij minsten een maal de daad heeft gedaan.
Het blijft een mooie roman, niet alleen een eerbetoon aan de liefde en het leven, maar tevens ook een eerbetoon aan een door hem bewonderd boek.
(Gabriel García Márquez – Herinnering aan mijn droeve hoeren)
