De eerste keer dat ik de naam Haruki Murakami tegenkwam was bij het verschijnen van De Opwindvogelkronieken. Fascinerende titel, fascinerende naam ook. Maar een dik, en dus duur, boek. Vervolgens zijn er andere boeken die om aandacht vragen. Maar met steeds grotere regelmaat kwam de naam Murakami voorbij, en iedere keer lovend. Na het zien van de documentaire Dinner with Murakami in maart besloot ik toch echt snel eens wat van Murakami te gaan lezen. Duurde evengoed nog tot augustus voor het zover kwam.

Waar beginnen, is dan de vraag. De verhalenbundel De olifant verdwijnt leek mij een goed beginpunt. En dat bleek het te zijn. Een verhalenbundel is vaak een goede staalkaart van kunnen. Een verhalenbundel bevat meestal ook wel een minder verhaal maar in deze bundel ligt de kwaliteit erg hoog. Geen enkel zwak verhaal. Wel een hoop intertekstualiteit naar mijn idee. Er is hier al sprake van opwindvogels, van een zekere Watanabe, meisjes met uitzonderlijk mooie oren… Nog eens herlezen, dit De olifant verdwijnt, als ik meer Murakami gelezen heb. Want dat ben ik zeker van plan na deze kennismaking.

(Haruki Murakami – De olifant verdwijnt)