Dit keer doet het vooral aan James Bond denken. Niet alleen dit Het Paleis van de Liefde, maar eigenlijk de twee voorgaande delen ook. Een eenzame held, een onaantastbare gentleman als schurk, exotische locaties en in ieder deel weer een nieuw meisje om het hof te maken.

Dit keer is de oude aarde een tijd lang het toneel, is de sidekick een krankzinnige dichter, heeft de schurk een meisje dat hem ooit afwees ontvoert en gekloond in de hoop dat een van deze klonen zich ooit aan hem onderwerpt en wordt de werking van de intersplits uitgelegd:

Ruimteschuim wervelt in een spoel; de puntige uiteinden doen het schuim barsten en opensplijten; het schip in de schuimwervel bezit geen inertie en is geïsoleerd van de invloeden van het heelal; de minste kracht stuwt het voort met een ondenkbare snelheid. Het licht kronkelt door de wervel, zodat wij de indruk hebben dat we het heelal langs zien glijden.

Drie Duivelsprinsen verslagen, nog twee te gaan.

De Duivelsprinsen:
1 – De Sterrenkoning
2 – De Moordmachine

(Jack Vance – Het Paleis van de Liefde)