“Een schitterende mix van komedie, eerbetoon, satire, dodelijke ernst en pure vertelkracht.” Zo staat het achterop De Jiddische politiebond van Michael Chabon vermeldt. Maar ja, je kan zoveel acherop een boek laten zetten.
Komedie? Ik lach niet zo snel om een boek, maar komisch is dit boek zeker niet, zelfs niet voor lachebekjes.
Eerbetoon? Dat moet dan een eerbetoon aan hard-boiled novels zijn zoals Elmore Leonard die schrijft. Helaas, het eerbetoon heeft meer trekjes van een persiflage, en dan nog een minder gelukte persiflage ook.
Satire? Ja, na zo’n driehonderd bladzijden, als er eindelijk een beetje lijn in de plot komt zit er iets van satire in, maar dan is het leed al niet meer te overzien.
Dodelijke ernst? Met de nadruk op dodelijk dan toch.
Vertelkracht? Ik heb er ruim twee weken over gedaan om mij door dit boek heen te worstelen. Vooral het feit dat overal maar een vergelijking van gemaakt wordt haalt de vaart volledig uit het verhaal:
Haar haar heeft de kleurloze kleur van een vel olie onder zwak licht.
of:
Hij gaat voor het raam staan en kijkt naar de lucht, die wel een mozaïek lijkt, samengesteld uit duizend spiegels, elk in een andere grijstint.
Op iedere bladzijde minstens drie van dit soort vergelijkingen. Het lijkt wel wiskunde, om zelf maar eens een vergelijking te gebruiken. Op een gegeven moment let ik enkel daar nog maar op en vind er zelfs eenmaal drie in één alinea.
Nee, het beste aan dit boek is nog de vormgeving, het gekozen lettertype en de manier waarop de bladzijde nummers op de pagina zijn gepositioneerd.
(Michael Chabon - De Jiddische politiebond)
Tags: Chabon. Michael
Leest nu:
No comments
Comments feed for this article