In A.F.Th’s romancyclus ‘Homo duplex’ steekt de verteller, om aan een dagvaarding van de rechtbank van Los Angeles te ontkomen, een tinnen degen door een grote, lichtgevende wereldbol: hij wil vluchten naar de verst verwijderde plek op aarde. De auteur had aldoor het gevoel dit beeld al eerder te zijn tegengekomen – en stuitte bij herlezing van De versierde mens op dit fragment uit ‘Q in den vreemde’, Mulisch’ Mexicaanse Oedipus-verhaal: ‘Vier ministers, zestig generaals, de directeur van de posterijen en talloze kapitalisten hadden het land verlaten, hadden een breinaald door hun globe gestoken en waren naar het verste punt op de kloot gevlogen.’ Deze ontdekking vormt het uitgangspunt voor de novelle waarmee A.F.Th. zijn collega toezingt bij diens tachtigste verjaardag.

Dus las ik na Mim Harry Mulisch‘ Quauhquauhtinchan in den vreemde uit de bundel De verhalen. Dat viel nog niet mee. “Een sprookje” luidt de ondertitel, maar “kijk mij eens interessant doen met een wiskundige formule” was misschien een beter alternatief geweest. Erg Oidipous is het trouwens ook niet, wel een moord op de vader en een blinde ziener, maar daar houdt de vergelijking dan ook op. Goed, nu weet ik waar dat beeld van de doorstoken globe vandaan komt.

(Harry Mulisch – Quauhquauhtinchan in den vreemde)