Als puber las ik alles wat los en vast zat waar het Stephen King betrof, elk boek was goed voor 3, 4 dagen leesplezier. Tot ik eind jaren tachtig De scherpschutter las, het eerste deel van De Donkere Toren. Voor het eerst legde ik een Stephen King teleurgesteld aan de kant. Waarschijnlijk was ik King moe. Jaren later las ik nog wel Dromenvanger en grotendeels de bundel Alles is eventueel maar vorig jaar heb ik Liseys verhaal halverwege weggelegd. Stephen King kon mij blijkbaar niet meer boeien.

Maar nu verschijnt De Donkere Toren in een hardcover uitvoering. De scherpschutter voor tien euro. Ik heb de laatste jaren veel enthousiaste verhalen over De Donkere Toren gehoord, dus vooruit, ik probeer het nog een keer.

Een inleiding, een voorwoord en een proloog. Die waren er allen nog niet toen ik het boek de vorige keer las. De proloog heb ik echter al eens gelezen, en zelfs al twee maal in de kast staan. De kleine zusters van Eluria werd oorspronkelijk voor de door Robert Silverberg samengestelde bundel Legenden geschreven, en werd later herdrukt in Alles is eventueel. Een wonderlijke mix van vampieren en western. Toch past het goed als proloog, ook al is het vele jaren later geschreven.

Hoofdstuk 1 werd ook later geschreven dan de rest, en is eigenlijk een tweede proloog. Een kort verhaal op zich, waarin vooral de geest van Sergio Leone rondspookt, afwachten, kijken en dan plots een uitbarsting van geweld waarbij de scherpschutter binnen enkele minuten 58 dorpsbewoners afknalt. Een choreografie van geweld die in een film van Leone niet misstaan zou hebben.

Voor het overige is het boek mij ook meegevallen. Spaghetti western en science fiction ineen, met een flinke scheut fantasy. Dit eerste deel van De Donkere Toren schijnt het minste deel te wezen, maar Stephen King wist mij eindelijk weer eens ouderwets te boeien. In iets meer dan 48 uur heb ik deze ruim 300 bladzijden weggelezen. Op naar de overige zes delen.

(Stephen King – De scherpschutter)