Het teken van drie is het tweede deel van De Donkere Toren reeks. Stephen King in het nawoord:
Dit langere tweede deel laat nog altijd vele vragen onbeantwoord en het hoogtepunt van het verhaal ligt ver in de toekomst, maar ik geloof dat het een veel completer deel is dan het eerste.
Dat is ook niet zo moeilijk. Het eerste deel, De scherpschutter, was een verzameling verhalen. Fragmenten van verhalen. En toch waardeer ik dat eerste deel beter dan dit tweede.
Niet dat Het teken van drie nu zoveel slechter is, alleen, ik had telkens weer moeite om in het verhaal te komen. En eigenlijk zijn dit ook drie verhalen. Dat van Eddie, dat van Odetta/Detta en dat van Jack Mort. Ik moest steeds weer wennen aan een nieuw karakter. Letterlijk karakter, want het is me een stel. Een junkie, een schizofreen in een rolstoel en een sadistisch berekenend mannetje.
Toch zat er ook genoeg boeiends in, ook dit deel las ik in hoog tempo. Die rare agressieve kreeften, poorten naar andere dimensies op een verlaten strand, wederom een prachtige gewelds-choreografie (dit keer in een Scarface setting), de verwijzingen naar films (o.a. de verfilming van The Shining). Voorlopig is De Donkere Toren nog steeds de meest originele fantasyreeks die ik in jaren gelezen heb. En dat terwijl Stephen King in het voorwoord uitgerekend Tolkien als voorbeeld noemt.
De Donkere Toren
1. De scherpschutter
(Stephen King – Het teken van drie)
