Ondanks een wel heel erg open einde, Stephen King verontschuldigd zich er zelfs voor in het nawoord, is Het verloren rijk het sterkste deel uit De donkere toren tot nog toe. Enerzijds begint het wat meer op traditionele fantasy te lijken, reisgezelschap op weg naar de queeste, anderzijds is het volstrekt uniek, ondanks soms letterlijke verwijzingen naar In de ban van de ring. Een biomechanische twintig meter grote beer als tegenstander, een ouderwets spookhuis dat rechtstreeks uit het werk van Edgar Allan Poe (De val van het Huis van Usher) afkomstig is, een supersonische trein die dol is op raadsels. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het zit er in. Actie vanaf de eerste tot letterlijk de laatste bladzijde.
Ook het ultieme kwaad uit De beproeving, Randall Flagg, komt even langs, dit keer getooid met de naam Richard Fannin.
“Noem me Fannin,” zei de grijnzende verschijning, “Richard Fannin. Dat is niet helemaal juist, misschien, maar ik denk dat het voor de administratie wel genoeg is.”
Hij is maar een paar bladzijden aanwezig in Het verloren rijk, maar hij komt vast meer aan het woord in het volgende deel Tovenaarsglas.
De Donkere Toren
1. De scherpschutter
2. Het teken van drie
(Stephen King - Het verloren rijk)
Tags: King. Stephen
Leest nu:
No comments
Comments feed for this article