Dichte mist staat mij bij als het engste verhaal dat ik ooit van Stephen King gelezen heb, zelfs na jaren moet ik bij dichte mist nog wel eens denken aan die griezelige monsterkreeften die in de mist zaten. Toen ik in Het teken van drie over de Didde-sjiks las moest ik dan ook direct aan Dichte mist denken. En dankzij de recente verfilming is dat boekje ook eindelijk weer in het Nederlands verkrijgbaar.

Blijkt bij lezing dat er helemaal geen sprake is van monsterkreeften. Wel van inktvisachtigen, gemuteerde spinnen en muggen, pterosaurussen en reusachtige dinosaurussen. Wat niet wegneemt dat ik sterk het vermoeden heb dat al die wezens uit hetzelfde universum afkomstig zijn als de Didde-sjiks.

Toch, ook al is dit nog steeds een eng boek, veel suggestie, is dit een mindere King. Het is allemaal wat rommelig geschreven en ook dit keer met een open einde, alleen deze keer komt er geen volgend deel. Een boek uit het begin van zijn schrijverscarrière waarin met ideeën gestoeid wordt die pas in De beproeving en in De Donkere Toren volledig tot hun recht zouden komen.

(Stephen King – Dichte mist)