Het is op bladzijde 109, bijna halverwege, als de verteller in Vuurvreter meldt: “Hier bevinden we ons al ik het verhaal eindelijk laat beginnen”. Voor die tijd zijn het schetsen van de Zweedse maatschappij, in korte zinnen geschetst. Huiselijk geweld. Drank. Drugs. Illegaliteit. En de onzichtbare slachtoffers in al deze zaken: kinderen.

Kristian Lundberg is dichter van oorsprong. Dat merk je aan zijn manier van schrijven. Sommige dingen zijn echter niet in poëzie te vangen. De woede bij bovenstaande zaken bijvoorbeeld. Dus dan maar een thriller schrijven. Thrillers, want Vuurvreter is deel 1 van wat een vijfdelige serie moet gaan worden.

Sociaal betrokken, kort en krachtig, filosofisch qua toonzetting. Als Lundberg dit nog vier boeken vol kan houden is hij inderdaad “beter dan Henning Mankell“, zoals de quote op de cover ons wil doen geloven.

(Kristian Lundberg – Vuurvreter)