Tango fascineert. Genoeg om Tangohart, “voor de liefhebbers van De schaduw van de wind” is voor mij al net zo’n positieve aanbeveling als “voor de liefhebbers van De Da Vinci code“, van Elia Barceló op te pakken. Gelukkig pakt dat dan niet verkeerd uit. Een liefdesgeschiedenis met een vleugje mysterie, een Argentijnse versie van de Kecks klassieker Achter glas. Zoals Tangohart eigenlijk ook een Argentijnse variant is op Spitzen van Thomas Rosenboom. Maar waar bij Rosenboom de tango veel weg heeft van een klompendans, “Tango was immers lopen, dus als je maar bleef lopen, wat kon je dan gebeuren?“, spat bij Barceló de spanning en de sensualiteit er vanaf. Ja, en dan moet het wel tragisch aflopen.

(Elia Barceló – Tangohart)